sobota, 5 października 2013

Rozdział 12. Rozsterki.

- Ginny, czy to możliwe by w tak krótkim czasie mogłabym się w kimś zakochać? – zapytałam swoją przyjaciółkę. Po wizycie Astorii nie miałam ochoty widzieć kogokolwiek, jednak ani Draco, ani Ruda nie pozwolili mi na użalenie się nad sobą. Zwłaszcza Draco, dlatego zostawił nas obie i razem z Diabłem zaszył się w swoim pokoju. Nawet nie wiem, co oni tam robią.
- Mówiąc kimś masz na myśli Malfoya, tak? – przenikliwe spojrzenie Rudej można by porównać do badania rentgenowskiego, a na moich policzkach pojawił się rumieniec.  – Myślę, że mogłaś się zakochać, tylko, że.. To dzieje się tak szybko, nie sądzisz Miona? Ta cała historia z Ronem, ty i twoja depresja. Jutrzejsza rozprawa rozwodowa. Ja na twoim miejscu zastanowiłabym się trochę.
- Wiem, wiem. Po prostu.. Dzisiaj, kiedy była tu Astoria powiedział dwa słowa. Nasz dom. Nigdy te słowa nie miały dla mnie takiego znaczenia, jak wypowiadał je Ron, czy moi rodzice. W tym momencie poczułam się bezpieczna, kochana. Od samego początku widzę w jego oczach troskę o mnie. Nie wiem, co on do mnie czuje.. Czasami mam wrażenie, że Draco pomaga mi, bo wie, że w ten sposób może zaspokoić swoje sumienie, za to, że nie pomógł swojej matce.. Mimo iż to nie była jego wina. On jest taki zamknięty w sobie.. Trudno cokolwiek powiedzieć.. Wtedy na cmentarzu, kiedy walczył o mój powrót. Widziałam w jego oczach tyle emocji. Od zrezygnowania aż po troskę, miłość, bezgraniczne oddanie.. A może to był tylko wymysł mojej chorej wyobraźni?
- Wiesz, że gadasz jak ta Grangerówna, którą znam ze szkoły? Ta, która chciała racjonalnych dowodów na wszystko, bo zawsze szła za głosem rozumu?
- To jego zasługa, Ginny.
- Wiem. A co do Draco.. Najpierw skup się na rozprawie, a potem.. Potem będzie musieli znów porozmawiać. Szczerze. I tym razem, to ty będziesz musiała odkryć siebie, nie on. Wiem, że dużo przeszłaś i nie chcesz na razie się angażować w żaden związek, ale sama wiesz najlepiej, że to Draco jest twoim lekiem na zbolałą duszę. Oboje dużo przeszliście w życiu. Macie za sobą takie doświadczenia, jakich nie ma nie jeden pięćdziesięciolatek.  Jednak musicie sami porozmawiać o swoich marzeniach, pragnieniach, troskach i o tym, czego obydwoje się boicie. Znam Draco i wiem, że on też się od ciebie uzależnił. Może właśnie w tym tkwi rozwiązanie. Waszej wzajemnej chęci pomocy. Bo ty tak samo jak on ciągniesz go ku lepszemu, ku górze.
- Nie wiem, Gin.. Sama nie wiem..
- Zobaczysz, wszystko się ułoży. Pozwól losowi biec swoim torem. I nie martw się. Właśnie. Mam do ciebie prośbę.
- yy, jaką?
- Hermiono Jane Granger czy zgodzisz się zostać matką małej Amelii Rosemary Zabini? – zaskoczenie malujące się na mojej twarzy było widoczne. Rosemary. Ruda pamiętała o tym, że tak chciałam nazwać swoją córeczkę. Ze łzami w oczach zgodziłam się, jednocześnie pytając o ojca chrzestnego.. Oczywiście będzie nim Draco.
Tak zaczynało się moje nowe życie.


***

- Żartujesz sobie? Ta dziwka znowu was nachodziła? Ta to ma tupet.- Wiedziałem, że Blaise będzie tak samo zły na Astorię jak ja.  – Smoku, oczywiście masz zaplanowaną zemstę? To już drugi raz jak ta wywłoka wpierdala się z buciorami do waszego życia. – W zasadzie nie dotarł do mnie sens tego zdania, skupiłem się na słowie waszego. Właśnie. Sam powiedziałem, że Astoria ma spieprzać z NASZEGO domu. Ale czy Granger po tym wszystkim, co przeszła pozwoli mi się do siebie zbliżyć? Czy ja w ogóle mam prawo myśleć o niej, jako o kobiecie, którą chce spędzić resztę życia. Nie zasługuje na nią. Nikt nie zasługuje. Jednak serce nie sługa. Od samego początku moje zauroczenie zaczęło przybierać na sile by wreszcie stać się miłością. Bezinteresowną miłością.  Chciałbym, żeby Hermiona podzielała moje uczucia, jednak dla mnie najważniejsze nie są moje pragnienia, lecz jej szczęście. Bo właśnie tym jest miłość. Pragnieniem szczęścia drugiej osoby, bez uwzględniania siebie. Kochałem ją, ale nie chciałem jej skrzywdzić. Moje rozmyślania przerwał głos Blaisa, który od dłuższej chwili, próbował przywrócić mnie do „ świata żywych”.
- Ej, Draco? Draco, kurwa żyjesz chłopie? DRACO !! Smoku, do cholery, bo zniszczę twoją platynową fryzurkę.. MALFOY!!!
- Nie drzyj się tak, jestem.. Zamyśliłem się po prostu, nie musisz od razu ogłaszać III wojny światowej. Tak, mam zaplanowaną zemstę na Astorii, a ty mi oczywiście w niej pomożesz. –  Na moją twarz wpłynął ironiczny uśmieszek. Diabeł miał podobną minę. – Pamiętasz jak na wakacjach w Saint Tropez Nott powiedział, że niedaleko są niezłe panny do wynajęcia? Tak, to dobrze. Teraz słuchaj. Jedną z tych panienek była nasza „ulubiona” ślizgonka  Astoria Greengrass. Tak więc ta blondyneczka,  dziedziczka fortuny rodu Greengrass szczycącego się nienawiścią do mugoli pracowała w mugolskiej agencji towarzyskiej jako kobieta do wynajęcia. Mam z tamtego okresu kilka fotek, naocznych świadków, którzy oczywiście za odpowiednim wynagrodzeniem opowiedzą jej historię. Co z tym zrobimy? My sami nic. Ale myślę, że tą historię chętnie od nas odkupi Prorok Codzienny, Czarownica i inne plotkarskie magazyny. Znasz, więc tytuły jutrzejszych gazet. Twoja rola to poinformowanie gazet, jako, że ciebie nie łączyły z nią żadne relacje. Ja chce uniknąć skandalu typu: Malfoy mści się na byłej kochance. No wiesz.
- To żeś to wymyślił. Przecież jej matka ją wydziedziczy. Chociaż jakby spojrzeć na to z drugiej strony, to Greengrass ma już zawód wyuczony. – W tym momencie obaj wybuchnęliśmy śmiechem, lecz Zabini szybko spoważniał.. – Dobra, Draco. Znamy się nie od dziś i wiem, że oprócz wizyty Astorii coś jeszcze cię niepokoi, więc powiedz staremu kumplowi, co.
- Przesadzasz, nic się nie dzieje.
- Nie wcale, oprócz tego, że ciągle jesteś zamyślony i nawet nie starasz się tego ukrywać jak zwykle. Ja wiem, że Ty jesteś Draco Malfoy, najlepszy w ukrywaniu swoich uczuć, wiem, że masz podzielną uwagę i zawsze wiesz, o co chodzi, ale teraz przyszedł chyba czas na to, żebyś się wyspowiadał i powiedział, co ci leży na sercu. Przecież wiesz, że ja cię nie ocenie, tylko chce ci pomóc. Do cholery jestem twoim przyjacielem!
- No dobra. Wszystko sprowadza się do Granger. Podczas Wielkiej Bitwy uratowałem jej życie. W tamtym czasie zauroczyłem się nią i nie mogłem o niej zapomnieć. To było głównym powodem, dla którego zaangażowałem się w poszukiwania Gryfonki. Potem, kiedy już trafiła pod mój dach, to uczucie zamiast słabnąć zaczęło przybierać na sile. Kocham ją, Blaise. Kocham ją i chce tylko by była szczęśliwa. Wiem, że na nią nie zasługuje, ale chce być obecny w jej życiu. Nie wiem, co mam robić, z resztą nie chce dokładać jej zmartwień. Jutro rozprawa rozwodowa, a co za tym idzie spotkanie z Weasleyem, nie wiem jak ona na to zareaguje. Boję się przyszłości.. Przecież ona zniknie z mojego życia, bo ja dla niej nic nie znaczę.. Rozumiesz?
-  Wstrzymaj się do jutra. Po rozprawie będziesz musiał z nią porozmawiać. Nie przerywaj mi, Draco. Będziesz musiał być z nią szczery. Sami będziecie musieli dojść do porozumienia. A tak w ogóle wiesz, co ja myślę? Że nasza Gryfoneczka też ma coś do ciebie, ale naprawdę szczera rozmowa jest kluczem do rozwiązania waszych relacji.. Tyle ci mogę powiedzieć.
- Nie gadajmy, pijmy. – W głowie miałem mętlik, ale musiałem sobie to wszystko sam poukładać. Diabeł miał rację, szczerość w naszym przypadku mogła pomóc, albo mogła coś zniszczyć. Tylko, która droga jest właściwa?

***

16 kwietnia. Ten dzień miał być końcem mojego zniewolenia. Ten dzień miał sprawić, że już na zawsze zapomnę o człowieku, jakim jest Ronald Bili s Weasley. Jest dopiero piąta rano, a ja już leże w łóżku. Nie mogę spać. Przez całą noc przekręcałam się z boku na bok, męczona obrazami mojego życia z Ronem. Sprawę uczuć do Draco postanowiłam odłożyć na później. Pójdę za radą Ginny, w końcu, kto, jak kto, ale przyjaciółka zawsze racje ma. Rozprawa miała zacząć się o dziewiątej. Nie wiedziałam, czego się mam spodziewać, w końcu Ron zawsze ma jakiegoś asa w rękawie. Od Harrego i Draco dowiedziałam się, że niezbyt dobrze znosi pobyt w Azkabanie. Wiem, co to oznacza dla mnie, jest zły i będzie chciał mnie oczernić jeszcze gorzej niż dotychczas. Zbierając swoje rzeczy poszłam do łazienki, by wziąć relaksującą kąpiel. Nalałam do wanny olejku o zapachu pomarańczy i pogrążyłam się w rozmyślaniu na temat swojej przyszłości. Ten rozwód to klucz do mojego dalszego życia. To dziś zakończę ten etap i zacznę nowy, może lepszy, może gorszy. Wiem jedno, że zacznę go w otoczeniu osób, które są ze mną, które zawsze mi pomogą. W otoczeniu osób, które mnie kochają.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej.
Rozdział był pisany na telefonie, w trakcie drogi na pielgrzymkę do Częstochowy. Przepraszam bardzo za błędy stylistyczne, gramatyczne, brak przecinków czy ich nadmiar i tak dalej.
Dziękuje wszystkim komentującym, miło czyta się komentarze dlatego prośba do każdego PRZECZYTAŁEŚ - SKOMENTUJ. Twoja opinia naprawdę jest dla mnie ważna.
Zostało mi już tylko ok. 2 rozdziałów do napisania i oczywiście epilog.:) Tak więc jeszcze przez trzy tygodnie (raczej nie będę zawieszać bloga, ani opóźniać dodawania rozdziałów) będę zajmować wam czas tymi wypocinkami.:)
CZEKAM NA WASZE OPINIE.
Pozdrawiam,
la_tua_cantante_

niedziela, 29 września 2013

Rozdział 11. Naprawa relacji.

Od pamiętnej rozmowy z Malfoyem minęło trochę czasu. Za dwa dni odbędzie się rozprawa rozwodowa jednak o tym starałam się na razie nie myśleć. W ogóle na razie zajmowałam się odbudową relacji z moimi przyjaciółmi. Draco pomógł mi skontaktować się z Harrym. Rozmowa była długa i trudna, jednak wiedziałam, że gorzej niż z nim będzie przebiegać rozmowa z Rudą. Dlatego odkładałam to do tej pory. Nie chciałam jej denerwować. Przecież za kilka tygodni zostanie matką, a ta cała sprawa z Ronem i ze mną nie najlepiej wpływa na jej stan. Dobrze, że Blaise zaopiekował się nią. Nie wiem, czy bez niego Ginny byłaby w stanie zrozumieć postępowanie swojego brata. Czy byłaby w stanie spojrzeć mi w oczy wiedząc ile krzywdy zaznałam z jego strony? Cofnęłam się we wspomnieniach do rozmowy z Harrym.
 
- Miona? Draco mówił, że chcesz ze mną porozmawiać.-  Spojrzałam na twarz mojego przyjaciela. Poczułam jakbym znów miała te naście lat. Jakbyśmy znów razem wybierali się na jakąś przygodę. Widziałam ile krzywdy sprawiłam mu swoim zachowaniem. Bez słowa wstałam i przytuliłam go. Sama nie wiem, kiedy z moich oczu zaczęły płynąć łzy, które moczyły jego koszulkę.
- Cii… Cii.. Uspokój się. – Potter mimo lat nie zmienił się. Nadal nie wiedział jak ma postępować z płaczącą kobietą. Uśmiechnęłam się na tę myśl. Delikatnie wyplątując się z jego uścisku spojrzałam mu w twarz.
- Przepraszam Harry. Przepraszam za wszystko. – Widziałam w jego oczach niezrozumienie i zaskoczenie. Nie wiedział, za co go przepraszam, dlatego kontynuowałam dalej.-  Przepraszam, że w najgorszym momencie mojego życia odsunęłam się od ciebie i Ginny. Przepraszam, że złamałam obietnicę, którą złożyłam w pierwszej klasie, tą, która mówiła, że zawsze będę z tobą.  Postąpiłam egoistycznie. Wiem, że dla was było to zrozumiałe.. Draco wszystko mi wytłumaczył. Jednak ja wiem, że gdybym od razu pozwoliła sobie pomóc.. Może to wszystko potoczyłoby się inaczej. Może nie poddałabym się, tylko od razu zaczęła walczyć. Znasz mnie, Harry… Tęskniłam za tobą, braciszku. – Na twarzy chłopaka wykwitł uśmiech i wiedziałam, że on już zrozumiał, co się stało. Zrozumiał, że nie stoi przed nim przestraszona Hermiona Weasley, tylko jego przyjaciółka, jaką znał ze szkoły. Widział powrót Hermiony Granger. Dlatego znowu wziął mnie w ramiona, a ciszę panującą od kilku minut przerwał nasz wspólny radosny śmiech. Wiedziałam, że może już być tylko lepiej.

Dzięki Draco odzyskałam wiarę w siebie. Odzyskałam przyjaciół. Jego obecność miała na mnie dobry wpływ. Sama zauważyłam też, że nasza relacja zaczyna się przeradzać w coś innego, jednak ja nie jestem jeszcze gotowa na nowy związek. To za wcześnie by o tym myśleć. Przecież nawet nie jestem rozwódką. Wiedziałam, że będę musiała pogadać o tym z Ginny. Potrzeba mi bezstronnej opinii.
Nigdy nie pomyślałabym, że Ron zamieni się na miejsca ze Smokiem. Kiedy kończyłam Hogwart to tego drugiego nienawidziłam, pierwszego za to kochałam miłością bezwarunkową. A teraz? Mój odwieczny wróg sprowadził mnie z drogi autodestrukcji. Ale czy powinnam w ogóle brać pod uwagę naszą znajomość w szkole? Przecież tak naprawdę nie znałam Dracona Malfoya. Tak naprawdę nikt go nie znał. Poznałam go w momencie, w którym zaczął się mną opiekować. Poznałam go, jako skrzywdzonego przez los mężczyznę, który tak naprawdę znał miłość tylko z definicji. Owszem kochał swoją matkę z wzajemnością, ale musiał ukrywać te uczucia przed ojcem. Draco nie był tak silny psychicznie jak wszyscy uważali. Co noc budzi się z krzykiem.. Wiem, że często śnią mu się sceny związane z pobytem w rodzinnym domu. Okres śmierciożerstwa i wiele, wiele innych przykrych rzeczy. To było przykre, smutne słuchać jak opowiada mi o tym, że własny ojciec nazywał go głupią pomyłką. Widziałam żal w jego oczach. Ale Draco nie składa się tylko z samych złych przeżyć.  Zauważyłam, że opowiadając o swoich przygodach, które przytrafiały mu się razem z Blaisem wygląda tak niewinnie chłopięco. Jest tak dziecinnie radosny.  Od naszej rozmowy często jest szczęśliwy i zrelaksowany. Czasami zachowujemy się jak małe dzieci.. Tak jak wczoraj, kiedy przeszkadzał mi w pieczeniu ciasta, które przerodziło się w wojnę na mąkę. Draco jest opiekuńczy i ciepły. Nie chce mnie skrzywdzić. To pierwsza osoba, przy której poczułam się bezpieczna. Czasem w jego oczach dostrzegam coś na kształt miłości, jednak, kiedy uważniej się przyglądam on znowu przywdziewa maskę swojej obojętności. Wiem, że bierze się to stąd, że Draco najzwyczajniej w świecie boi się zranienia, ale czy mam prawo go osądzać? Przecież z nas obydwojga los sobie po prostu szydził.
Nie powinnam tyle o nim myśleć. Co ma być, to będzie.  Żyjmy chwilą, bo i to mogą nam odebrać.

***
Postanowiłam, że zadzwonię do Rudej i umówię się z nią na wieczór. Ta rozmowa nie będzie należała do najprzyjemniejszych, jednak tęsknię za nią.
- Hej Ginny. Z tej strony Hermiona. Chciałam cię zapytać, czy mogłybyśmy się kiedyś spotkać.. Tak właściwie to wiesz, co?  Nie będę owijać w bawełnę. Wiem, że nie powinnam tego tak załatwiać, ale muszę to powiedzieć teraz inaczej stchórzę. Przepraszam Gin. Nie zachowywałam się jak dobra przyjaciółka. Tak właściwie, to zachowałam się strasznie egoistycznie. – Mówiłam patrząc za okno. Znowu padał deszcz.. Przytoczyła mnie prawdziwość słów, które wypowiadałam. Zdałam sobie sprawę jak bardzo brakuje mi Rudzielca. Tyle czasu minęło, a ona nadal była dla mnie jak siostra, pomimo tego, co działo się w moim życiu. –  Chciałabym jakoś odbudować jakoś naszą przyjaźń. Może przyjdziesz dzisiaj i pogadamy? Sama bym do ciebie wpadła, ale nie wolno na razie wychodzić mi z tej kryjówki. Zrobimy sobie taką nockę, tak jak kiedyś w Hogwarcie. Co Ty na to? – Zapytałam.
Ginny długo się nie zastanawiała nad odpowiedzią. W jej głosie słyszalna była radość i entuzjazm – Tak, bardzo chętnie, ale czy Draco nie będzie miał nic przeciwko?
- Nie, jeśli wyślemy do niego Blaisa. Tym sposobem ani Smok, ani Diabeł nie będą narzekać na brak towarzystwa dziś wieczorem..
- No to jesteśmy umówione.- Powiedziała.
- 19. U mnie. Nie spóźnij się. I nie stresuj do tego czasu, Ruda. Trzymaj się. Do zobaczenia. –
 połączenie się skończyło. Postanowiłam poszukać Draco. Musiałam mu powiedzieć o tym, jakie plany mam na ten wieczór. Wiedziałam, że się ucieszy. W końcu sam przekonywał mnie, że potrzebna mi rozmowa z kimś innym oprócz niego i Pottera, ale to przecież nie tak, że on nie chce ze mną rozmawiać. Wiedział, że potrzebuje towarzystwa przyjaciół, by dojść do siebie, by już na zawsze zostawić przeszłość za sobą.. Niestety. Przeszłość za sobą zostawię dokładnie za dwa dni, kiedy to odbędzie się rozprawa rozwodowa moja i Rona.  Za dwa dni odzyskam swoje nazwisko, wolność. Odzyskam siebie. Nie wiedziałam tylko, co stanie się z Ronem. Pomimo wszystkiego nie byłam mściwą osobą, chciałabym, żeby mu się udało, choć o zakaz zbliżania się do mnie na pewno się postaram. Zaglądałam po kolei do wszystkich pomieszczeń, jednak nie mogłam znaleźć blondyna. Został mi tylko gabinet i już miałam tam iść, gdy nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Niechętnie ( nie miałam jeszcze na tyle sił i odwagi, by spotykać się z kimś poza Draco, Ginny, Blaisa, Harrego i Alice) ruszyłam w tamtą stronę. Widok za drzwiami sprawił natychmiastową suchość w gardle. Byłam przerażona. Przede mną stała osoba, która bez żadnych skrupułów wydała mnie Ronowi. Przede mną stała Astoria Greengrass ubrana w lekki jesienny płaszczyk w kolorze karmelu, obcisłe legginsy i szpilki w kolorze płaszczyka na dwunastocentymetrowej szpilce.  Jej długie blond włosy były spięte w koczek. Zimne niebieskie oczy wyrażały pogardę, zazdrość i wściekłość, a usta wygięte miała w szyderczym uśmieszku.
- Widzę, że nasza szlamci jednak przeżyła spotkanie z własnym mężulkiem.. Oj, jaka szkoda. – Zakpiła.  Ja nadal stałam wpatrując się w nią i nie wiedząc, co mam zrobić. Strach paraliżował mnie doszczętnie.  Astoria była zadowolona z mojej reakcji. Wiedziała, że w tym stanie nie jestem groźną przeciwniczką. Wiedziała, że nic jej nie zrobię.
- Czy takich szlam jak Ty nie uczą kultury? Żadnych zasad ogłady? Powinnaś zaprosić mnie do środka. Przecież nie będę stała tak w wejściu na tym wietrze.  Mamy do pogadania, kujonko. –  Wypowiadając te słowa bezceremonialnie weszła do salonu. Bez słowa podążyłam za nią. Kiedy już Ślizgonka rozsiadła się wygodnie , postanowiłam ją zapytać, co ją tutaj sprowadza.
- Czego chcesz? – wychrypiałam. Gardło miałam strasznie wysuszone, nie wiedziałam dlaczego jej osoba powoduje tak silne przerażenie mojego organizmu. Przecież ona bezpośrednio nic mi nie zrobiła.
- Czego chce? Czego chce?  Czy ty jesteś tak głupia czy swoją głupotą zaraziłaś się od Weasleya? Przecież to oczywiste. Chce tylko jednego. I nie czego. Kogo. – już zanim wypowiedziała te słowa wiedziałam o kogo jej chodzi. Nie wiem dlaczego, ale ta myśl była niczym sztylet w moje zmarnowane serce. – Chce Draco. A Ty kochaniutka odpieprzysz się od  niego. Jasne? – Już miałam odpowiadać, gdy ktoś mnie uprzedził.
 – Czy ty, Greengrass nie rozumiesz po angielsku co się do ciebie mówi? Mam ci to przetłumaczyć na te pieprzone siedem języków, które znam? Ile razy mam ci to powtarzać. ODPIERDOL SIĘ ODE MNIE KOBIETO RAZ NA ZAWSZE. Znalazłabyś sobie inny obiekt kultu i westchnień. – Draco spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam nienawiść skierowaną do Greengrass. – Jeszcze nie postradałem zmysłów, żeby się związać z kimś takim jak Ty. Pamiętasz naszą ostatnią rozmowę? Co ci obiecałem? Więc znasz tytuły jutrzejszych gazet. To taka moja mała zemsta za wydanie informacji o Granger oraz nachodzenie nas w naszym własnym domu. – Astoria była w szoku. Wpatrywała się w Malfoya jak w obraz. Nie wiedziała, że ta rozmowa będzie dla niej tak tragiczna w skutkach. Jednak nie odważyła się odezwać ani słowem. Po prostu szybko aportowała się z salonu. Draco padł na kanapę z uśmiechem na ustach. Był wybitnie z siebie zadowolony. Ja jednak nie wiedziałam z czego tak się cieszy. Wiedziona intuicją wolałam nie pytać, dlatego szybko poinformowałam go o swoich planach na wieczór i uciekłam do swojej sypialni. – No, no Granger. Robi się co raz ciekawiej. –powiedziałam sama do siebie i rzuciłam się na łóżko. Po chwili byłam w krainie Morfeusza.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Hej:)
Przepraszam, że dodaję ten rozdział tak późno. Miało go w ogóle nie być, ale dzięki moim wyrzutom sumienia wstawiam wam go jeszcze dziś. Moim zdaniem to najsłabszy rozdział jaki kiedykolwiek napisałam. Dlatego nie będzie on nikomu dedykowany. No cóż. Zbliżamy się do końca. Zostało mi około 2-3 rozdziałów do końca opowiadania.
Mam nadzieję, że was nie katują w szkole tak samo jak mnie. Wiem, zanudzam. Kończę już.:) Trzymajcie się ciepło.:)
Pozdrawiam,
la_tua_cantante_

PS. Macie jakieś szczególne prośby co do nowego opowiadania?

sobota, 21 września 2013

Rozdział 10. Powrót.

Od gwałtu minęło już kilka miesięcy. Za dwa tygodnie miała odbyć się rozprawa rozwodowa, lecz Hermiona nadal nie odzywała się do nikogo. Całymi dniami wpatrywała się w ogień płonący w kominku. Nic nie było w stanie jej zainteresować, nawet książki nie miały dla niej tego samego uroku, co zawsze. Ona nie żyła. Egzystowała.
Draco, co dzień przypatrywał się dziewczynie. Był zdesperowany, nie wiedział, co może więcej zrobić.. Przecież musi zacząć mówić, musi porozmawiać z kimkolwiek. Bał się jak nigdy. Hermiona nie reagowała na głos swoich przyjaciół. Na niego reagowała chwilami, ale to wciąż było za mało.  Nie wiedział jak ma pomóc dziewczynie, a przecież chciał tyle dla niej zrobić.. Chciał odzyskać te iskierki życia, które miała w oczach. Chciałby na jej malinowych ustach pojawił się uśmiech, chciał zobaczyć tę pionową zmarszczkę między brwiami, kiedy się nad czymś zastanawiała. Czy to tak dużo? On tylko chciałby znów zaczęła żyć.

***

Kolejny dzień minął, a ona nadal udaje, że żyje. Przecież człowiek zwariowałby, gdyby ciągle żył w zamknięciu. Sam najlepiej wiem, że własnych uczuć nie da się wytłumić, przecież nie raz próbowałem. Wiedziałem, więc, że niedługo nastąpi kryzys, że emocje Gryfonki powrócą, jednak czułem, że to ją załamie. Depresja. Tak stwierdzili magomedycy. Żadne eliksiry na nią nie działały. Próbowaliśmy nawet z mugolskimi psychotropami.. Też nic. Granger nie chciała wrócić. Odcięła się. A myślałem, że po rozmowie w szpitalu, że po tym jak poszła właśnie ze mną, coś się zmieniło. Owszem, na gorsze. Z natury nigdy nie byłem cierpliwym człowiekiem. Wiedziałem, że to już chyba czas na to, żeby przestać jej pobłażać, chodzić na palcach wokół niej. To nie zdawało egzaminu. Ona potrzebowała przysłowiowego kopa w dupę, jednak nikt nie chciał się do tego zabrać. No cóż. To ja będę musiał być tym złym, to ja będę musiał powiedzieć o parę słów za dużo, sprowokować ją do jakiejś reakcji.  Tylko jak nakłonić do powrotu kogoś, kto nie chciał wracać? Jak sprawić by na nowo zaufała ludziom? Jak sprawić by zaczęła czuć? Nie mogłem wymazać jej pamięci, przecież, co noc wracałyby do niej sny, z obrazami tego, co przeżyła w ostatnim czasie.  Zaraz będzie rozprawa, a co za tym idzie spotkanie z Weasleyem.. Właśnie!  To jest to!

***

- Ubieraj się Granger! – Jak zwykle brak reakcji z jej strony. Wiedziałem, że tym razem nie mogę jej odpuścić, muszę być tym zimnym skurwielem, jakim byłem w szkole. – Słyszysz Granger? Rusz ten swój szlamiasty tyłek i chodź. Nie mamy całego dnia.
Dziewczyna podniosła na mnie swój pusty wzrok i bez słowa wstała. Nie miała jednak zamiaru gdziekolwiek iść. Po prostu w ten sposób okazywała ostatnimi czasy swoje niezadowolenie. To był jej cichy bunt. – Granger, cholera jasna. Masz. – Podałem jej beżowy płaszczyk z szarym kominem. -  Wychodzimy, natychmiast. -  Kiedy już po wielu próbach zapięcia guzików ruszyła się w stronę drzwi, zrobiłem coś, czego się nie spodziewała. Chwyciłem ją za ramię. Na moment w jej oczach malowało się przerażenie, jednak szybko zastąpiła je tak dobrze mi znana pustka. Nie puściłem jej. Korzystając z teleportacji łącznej, przeniosłem się z nią na cmentarz pod Londynem. Chodziliśmy chwilę alejkami by dojść do szarej, kamiennej płyty z napisem:

George Granger                                        Jane Granger
ur. 05.06. 1956                              ur. 30.11. 1959
zm.  04.07 .2000                               zm. 04.07.2000
Kochani rodzice.

Tak jak się spodziewałem na twarzy Gryfonki pojawiły się łzy. Jednak to nie był koniec mojej roli. Musiałem sprawić, by ten chwilowy powrót Gryfonki trwał więcej niż tylko jeden moment.
- Tak, Granger. Jesteśmy na grobie twoich rodziców. Pewnie zastanawiasz się, po co cię tu przyprowadziłem, co nie? Ale wszystko po kolei. Kilka miesięcy temu cały magiczny świat obiegła informacja, że psychicznie chora żona Ronalda Weasleya uciekła z domu. Czy to był szok? Dla mnie szokiem była twoja wyimaginowana choroba oraz reakcja Wieprzleja w biurze aurorów. Słyszałem o tym, że twojej chorobie, jednak nie dawałem w nią wiary. Dlatego na własną rękę postanowiłem cię odszukać i dowiedzieć się prawdy. Na swoje wielkie szczęście miałem błogosławieństwo samego Ministra Magii, który notabene jest twoim przyjacielem. Dowiedziałem się o tym, że widziałaś się z Blaisem, który w rozmowie ze mną przyznał, że miałaś podobny wyraz twarzy do tego, który zazwyczaj miała moja matka.. Ach, tak. Przecież ty nic nie wiesz. Mój ojciec był skurwielem, Granger. Żeby podporządkować sobie syna, gwałcił, bił i poniżał na moich oczach własną żonę, a moją matkę. Wyobraź sobie siedmioletniego chłopczyka, który zamiast prezentu pod choinką widzi ukochaną mamę, nad którą stoi podniecony ojciec. A później słyszy przeraźliwy krzyk.. Widzi łzy matki. Chciałem wtedy uciec, lecz nie potrafiłem. I wiesz, co? W tamtej chwili obiecałem sobie, że nigdy nie skrzywdzę żadnej kobiety, oczywiście fizycznie. Bo psychicznie.. Przecież sama jesteś najlepszym przykładem na to, jak znęcałem się nad tobą psychicznie przez 7 lat Hogwartu, ale nie o tym mieliśmy mówić. Kiedy Blaise użył tego porównania, wiedziałem, że muszę cię odnaleźć za wszelką cenę przed Weasleyem. Dlaczego? Jeśli wierząc słowom Blaisa, to wszystko okazałoby się prawdą. Nie chciałem mieć na sumieniu kolejnej kobiety, której nie pomogłem. Nie chciałem, żebyś skończyła jak moja matka Granger. Później Potter wpadł na Twój ślad. Wiedziałem, że jeśli się uda, to zamieszkasz ze mną.. Byłem z tego faktu zadowolony, ponieważ już od dawna mnie intrygowałaś. Chciałem ci pomóc, chciałem cię poznać. Kurwa, ale jak chaotycznie mówię. A więc, no cieszyłem się, że zamieszkasz ze mną. Ty się zgodziłaś, słowa przeszły w czyn, jednak nie mogliśmy się dogadać z początku. Ty bałaś się mnie, schodziłaś mi z drogi, nie chciałaś by ktokolwiek więcej cię skrzywdzić. Ja nie wiedziałem, jak mam się zachować, nie wiedziałem, co mówić, żeby cię nie urazić, jednak cały czas myślałem o tym, jak ci pomóc. Aż tu nagle ten wieczór spędzony przy kominku, ta nasza godzina szczerości, po której obiecaliśmy zacząć od nowa. Szkoda, że nie było to nam pisane, co? Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszyłem z tego, że dałaś mi szansę poznania siebie. Że w ogóle porozmawialiśmy. Wtedy czułem jakby ktoś zdjął niewidzialny ciężar z moich barków, z mojego serca. Przez moment byłem wolny i szczęśliwy. I wiesz, co, Granger? Miałem nadzieję, na to, że uda mi się przekonać ciebie do mnie. Pamiętasz te moje niedokończone zdania, no nie? Dzisiaj ci nic o nich nie powiem, ale jeszcze do tego wrócę kiedyś. Po tamtym wieczorze naprawdę miałem nadzieję, że to wszystko jakoś się ułoży, że i ty i ja odnajdziemy szczęście, odnajdziemy ukojenie. Jednak Wieprzlej, jak to Wieprzlej musiał zniszczyć wszystko. Ta pierdolona dziwka, Astoria mu pomogła. Nie wiem, jakim cudem, ale w jakiś niewytłumaczalny dla mnie sposób odnalazła cię i sprzedała mu info o tobie. Potem zaczęła mnie szantażować, że albo z nią będę, albo Weasley dowie się gdzie jesteś. Wtedy nie wiedziałem, że ona już przekazała mu informację, a on wybierze się do ciebie. Poszedłem do Pottera, który pokazał mi ostatni raport dotyczący obserwacji Weasleya. Była tam wzmianka o spotkaniu jego i Astorii. Wtedy ogarnął mnie irracjonalny lęk o ciebie. Musiałem, po prostu musiałem sprawdzić, co u ciebie. To było jak wewnętrzny nakaz powrotu do domu.. Całe szczęście, że się posłuchałem. Wybiegając z Ministerstwa teleportowałem się do domu. Szybko wbiegłem po schodach.. Ten widok… Ty w kałuży spermy i krwi. Twoje puste oczy. Weasley w szoku. Cały czas mam to w pamięci. Wtedy jedynie czułem, że muszę ci pomóc. Że muszę cię stamtąd zabrać. I znowu, teleportowałem się do Munga, oddałem twoje bezwładne ciało.. Wiesz, że magomedyk, który cię przyjmował nie dawał ci szans na przeżycie? Potem przyszli Ruda i Diabeł, Alice i Harry.  Wszyscy czekaliśmy w napięciu, na to, co się z tobą stanie. Ale operacja się udała. Żyłaś. Potem ten chwilowy kontakt z tobą, nasza rozmowa w szpitalu.. I bach! Nie wiadomo, dlaczego nasza kujoneczka przestała się odzywać do kogokolwiek. Czy ty myślisz Granger? Od momentu wyjścia ze szpitala wymówiłaś raptem parę słów. Nie robisz nic innego tylko patrzysz się w ogień. Do cholery, dziewczyno! Czy ty masz w dupie swoich przyjaciół? Ruda jest w ciąży, a bez przerwy obwinia siebie o twój stan. Potter to samo. A ty. A ty nic. Nawet ja czekałem aż mnie opieprzysz za to, co robię, ale to było tylko pobożne życzenie. Spójrz na grób swoich rodziców, Granger. Pamiętasz ich? Przypomnij sobie jak cię kochali. Jak chcieli byś była szczęśliwa. Jacy dumni byli z ciebie, kiedy dostałaś list z Hogwartu. Jak cieszyli się z twoich ocen, z tego, że jesteś najlepszą uczennicą na roczniku. Zawiodłaś ich, Granger! Poddałaś się teraz bez walki o siebie.  Poddałaś się. Zawiodłaś nie tylko ich, ale też swoich przyjaciół. Mnie. Uwierzyłaś, że najlepszym wyjściem będzie zapomnienie, wyciszenie. Ale to gówno prawda, Granger! Nikt nie wie lepiej ode mnie, że nie da się od tak wyłączyć własnych uczuć. To, co się stało zawsze będzie w tobie. Ty możesz się tylko nauczyć się z tym żyć. Dziewczyno, przestań egzystować. Spójrz na siebie. Czy to jest ta Hermiona Granger, która dała mi w twarz w trzeciej klasie? Czy to ta sama kujonka siedząca na przerwie w bibliotece? Czy to ta sama przemądrzała dziewczyna? Gdzie jest odważna Granger, nie bojąca się żadnych wyzwań, walcząca z Voldemortem.. Gdzie jest moja Granger? – szepnąłem na końcu zrezygnowany. Nie zauważyłem, że podczas mojej przemowy na jej twarzy pojawiały się różne uczucia. Nie zauważyłem delikatnego uśmiechu, który się na niej malował, kiedy skończyłem gadać. Byłem tylko świadomy porażki jaką poniosłem.

***

Słuchałam jego słów. Nagle bez żadnego uprzedzenia przepłynęło przeze mnie tysiące emocji. Od nienawiści po miłość. Patrzyłam na grób rodziców. Malfoy miał rację. Zawiodłam ich.  Poddałam się bez walki. Zachowałam się egoistycznie. Przeze mnie cierpieli moi najbliżsi. A ja? A ja miałam to gdzieś. Byłam pochłonięta swoim bezżyciem.  Spojrzałam na twarz chłopaka, mężczyzny stojącego koło mnie. Widoczne było na niej poczucie porażki, zrezygnowania. On nie był świadomy, że wyciągnął mnie z dna, w którym się znajdowałam, że uratował mnie od toczącego się we mnie procesu autodestrukcji.. Wiedziałam, że w ten sposób spłaca swój dług przeklęty zaciągnięty wobec mnie, za te siedem lat upokorzeń, jakie zaznałam z jego strony w czasach szkolnych. Ale przecież on ten dług spłacił już na wojnie, ratując mnie przed śmiercią. Pamiętałam o tym. Po raz drugi w życiu Draco Malfoy uratował mnie, Hermionę Granger przed śmiercią. Nie Weasley. Weasley byłam do momentu, w którym Draco uświadomił mi w jaką beznadziejnie słabą idiotkę się zmieniłam. Znowu byłam Granger. Odnalazłam siebie. Po raz pierwszy od kilku dni, sama z własnej woli dotknęłam kogoś. Położyłam swoje dłonie na chłodnych policzkach Malfoya, tym samym zmuszając go do tego by spojrzał w moje oczy. Widziałam, w jego stalowych tęczówkach zaskoczenie, szok, a następnie radość przeplatająca się z troską i… Miłością… Nie chciałam o tym teraz myśleć. Patrzyłam w te szare oczy, które wyciągnęły mnie z rozpaczy.  Na twarz chłopaka, który mimo tego, że był pokaleczony przez życie nie poddał się i walczył dalej. -  Sprowadziłeś mnie z powrotem… Dziękuję. -  Wtedy znów spojrzałam na grób rodziców i przypomniałam sobie słowa mamy..
Pamiętaj. Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą. – Tak mamo, będę zwycięzcą.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej. Miałam nie dodawać w tym tygodniu rozdziału, ale jakoś tak mnie wena złapała i napisałam.. Nawet wam powiem, że to najdłuższy z moich dotychczasowych rozdziałów. Robię jakieś postępy. Zaznaczam, że nie chciało mi się poprawiać błędów, a bety nie mam, więc musicie mi wybaczyć moje grafomaństwo.:) Nawet jestem zadowolona.;p Jak się człowiek wyśpi, to od razu mu lepiej.:P
Rozdział pomimo błędów dedykowany jest: Madeline, Koralinie, Faceless, Pure-Blood Princess, Clover i Syntii Black, które pomimo mego leństwa czekały na rozdział.:P Wiecie dziewczyny, że was uwielbiam.:):*
PS. Cierpię na brak czasu, co może objawiać się moją nieobecnością na waszych blogach.:) Dlatego, proszę abyście zostawiały mi w zakładce SPAM linki do waszych opowiadań. Zaniedbałam was, przepraszam.
Pojawiły się prośby o to, żebym założyła aska.:D uległam wam, więc zapraszam na:

ASK.

Pozdrawiam wszystkie moje kochane istotki.:)
la_tua_cantante_

piątek, 20 września 2013

Kilka prostych słów...

Moje kochane istotki!
Pewnie rzucicie we mnie Avadą, Crucio czy Sectusemprą, ale muszę, muszę wam to powiedzieć.
W tym tygodniu nie będzie rozdziału. :c Wiem, jestem okropna i w ogóle, ale w ten weekend zamierzam odespać cały tydzień i imprezować. Wybaczycie mi?
Mam jednak wiadomość pocieszenia.
Po zakończeniu tego opowiadania, spróbuję napisać jakieś nowe.:P do którego link znajdziecie tutaj, ale na to nie czas i pora.

Chciałam wam jeszcze podziękować, za wszystkie miłe słowa, wsparcie jakiego mi udzieliłyście po tej historii z ocenialnią. To dla mnie bardzo dużo znaczy.. :) Jesteście wspaniałe.

Przepraszam i dziękuje.
la_tua_cantante_

PS. Jeśli któraś z was zauważyła, że nie komentuje jej bloga niech niezwłocznie zostawi mi swój link w zakładce SPAM. Zaniedbałam was, przepraszam.

piątek, 13 września 2013

Rozdział 9. Wspomnienia.

Mamo dlaczego tata mnie nie kocha?- zapytał jasnowłosy chłopiec swoją mamę. Blondynka spojrzała na niego, a w jej błękitnych oczach pojawiły się łzy. – To nie tak Draco. Tata cię kocha tylko nie potrafi tego okazać. Każdy człowiek wybiera w życiu własną drogę. Twój tata nie potrafi okazać uczuć, bo sam został tak wychowany.

***
Jedenastoletni Draco patrzył na scenę odgrywającą się na jego oczach. Ojciec po kolejnej porażce wyładowywał swoją złość na mamie. Naga kobieta leżała przygnieciona przez ciało mężczyzny, który rytmicznie się w niej poruszał. Po jej twarzy płynęły strumienie łez, ale nie krzyczała. Lucjusz poczuł na sobie wzrok syna i uśmiechnął się ironicznie.
- Widzisz synu, kobieta służy tylko do tego. Zapamiętaj i stosuj się.

***
Blaise czy ja jestem taki sam jak mój ojciec? – szesnastoletni Draco zapytał się przyjaciela
-Nie Smoku. Potrafisz kochać , chociaż jeszcze o tym nie wiesz.
***
Wojna.
Młody mężczyzna przechadzał się po zniszczonej wiosce. Nie mógł uwierzyć, w to co się stało na jego oczach. Własny ojciec po raz kolejny zmusił go do gwałtu, do tortur niewinnej dziewczynki.
Wiedział, że on już tak nie może. Trwał w nim proces autodestrukcji, a jedynym czego pragnął była śmierć. Jednak wiedział, że na razie nie może tego zrobić, bo matka by się załamała. Musiał walczyć przynajmniej dla niej.

Do Malfoy Manor trafiła Złota Trójca. Potter, Granger i Weasley. Pottera nie wolno było im tknąć, jednak Granger i Weasley mieli gorzej. W zasadzie najgorzej miała kasztanowłosa gryfonka. Wiedział, że Bellatrix jej nie odpuści. Będzie się nad nią pastwić, póki Hermiona nie zacznie błagać o śmierć. Jednak ona nie doceniła mocy tej dziewczyny, która mimo bólu nie błagała. Jej krzyk roznosił się po całym domostwie lecz Belli to nie obchodziło. Wyryła jej na ręce napis SZLAMA.  Draco w tym momencie po raz pierwszy poczuł współczucie dla dziewczyny. Była tak samo napiętnowana jak on.

***
Od wydarzeń w Malfoy Manor minęło kilka tygodni lecz młody Malfoy nie mógł zapomnieć wyrazu twarzy Granger. Co więcej przypominał sobie jak ją traktował i nienawidził za to sam siebie. Czy gdyby zachowywał się inaczej, od początku sprzeciwił się ojcu jego życie wyglądało by inaczej? Gdy po raz kolejny w jego głowie pokazał się obraz torturowanej Gryfonki wiedział czego jej zazdrości. Przyjaźni. Miłości, której zaznała. A przede wszystkim zazdrościł jej tego, że pomimo przeszkód dzielnie walczyła o swoje. W końcu nigdy nie przejmowała się jego zachowaniem, miała gdzieś opinię innych.. Nie, to nie prawda. Nie miała gdzieś. Inaczej by się nie cięła. Kolejne wspomnienie w jego głowie. Krew spływająca po udach dziewczyny. Tak samo jak on udawała, że wszystko jest w porządku, jednak nie wiedziała co będzie dalej. Ale nie chciała się zabić, ona szukała ukojenia, które odnalazła w bólu. Może i on powinien spróbować? Pamiętał o tym co jej wtedy powiedział. Ale może ona miała rację. Może dzięki temu i on zapomni choć na chwilę o tym co go męczy, w końcu ileż można tak żyć? Ile lat można ukrywać własne emocje? On już nie mógł.  Po polanie, na której przebywał rozległ się głośny szloch zranionego chłopca.
***

Kolejny raz podczas tej wojny widział Gryfonkę. Pomimo tego, że cały świat czarodziejski był pogrążony w walce ona była szczęśliwa. Wtulona w rudzielca uśmiechała się promiennie. Draco obserwował to zdarzenie z daleka. Nie wiedział dlaczego, ale nagle zapragnął być na miejscu Wieprzleja. Po prostu chciał by kiedyś jakaś dziewczyna tak przytulała się do niego. Nie jakaś. Pragnął Granger.

***
Czy to źle? On nie powinien czuć takich uczuć do tej dziewczyny. Już od dawna czuł się emocjonalnie związany z Granger, której nie znał. Całe życie z niej kpił, szydził, a teraz? A teraz przypomina sobie wyraz jej twarzy, każdy uśmiech. Iskierki radości czy złości, które często dostrzegał w jej oczach. Kasztanowy odcień jej loków. Róż, który pokrywał policzki. Cios jaki zaserwowała mu w trzeciej klasie. Nie wiedział co się dzieje, ale czuł, że coś ich ze sobą łączy. Czasem jest tak, że nie znając drugiej osoby czujemy się przy niej bezpiecznie, tylko ona może wydostać mrok, w którym jesteś pogrążony. Za trzy dni rozegra się ostateczna bitwa. A Draco już wiedział, że cokolwiek się stanie nie będzie pomagał śmierciożercom.  Czas na odpokutowanie swoich win.

***

Stała tam. Walczyła z Averym, jednak nie zauważyła, że w tym samym czasie Rookwood zamierza ją zaatakować. Byłem szybszy i Avada poleciała w jego stronę. Chwilę później padł Avery. Granger odwróciła się w moją stronę i zdziwiona szepnęła dziękuję. I ten moment wystarczył, żebym przepadł. Chyba niebiosa sobie ze mnie kpią. Zakochałem się w wrogu. Zakochałem się w szlamie. Zakochałem się w Granger.

***
Od czasu wojny nie widziałem kasztanowłosej Gryfonki.  Dzięki zeznaniom jej i Pottera mogłem rozpocząć nowe życie. Sprzedałem Malfoy Manor, kupiłem mieszkanie w centrum Londynu. Potter zaproponował mi szkolenie na aurora. Wiedział o tym, że pomogłem Granger podczas bitwy. Dlatego mnie tolerował. Przyjąłem ofertę, bo wiedziałem, że już nie zostanę magomedykiem. W końcu, któż by chciał leczyć się u śmierciożercy? Chyba samobójcy, którzy przyszliby w oczekiwaniu Avady na receptę.. Byłem samotny, oprócz Blaisa nie miałem nikogo. Mama nie żyła. O dziewczynie nie mogłem nawet marzyć, bo nie była w moim zasięgu. Inne kobiety mnie nie interesowały, bo nie były nią. Jakiś czas później Zabini związał się z Weasleyką. Nie byłem do niej przekonany lecz myliłem się. Gin stała mi się bliska niemalże jak Diabeł. Zacząłem cieszyć się ich szczęściem.

***
Kolejna nieprzespana noc. Dlaczego nie mogę zapomnieć? Dlaczego nie mogę wyleczyć się z tej miłości do niej? Same dlaczego.
Weasley chodził w pracy wściekły, bo jego ponoć psychicznie chora żona uciekła. Nie wierzyłem, że Granger może być chora. Coś mi nie pasowało, a po za tym.. Serce kazało mi jej szukać..

***
Leżała na szpitalnym łóżku. Blada i zmęczona. Puste tęczówki najlepiej obrazowały stan jej duszy. Wiedziałem, że minie dużo czasu aż komukolwiek zaufa,  jednak musiałem jej pomóc. Nie mogłem pozwolić na to, by kolejna ważna dla mnie kobieta umierała na moich oczach.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Rozdział jest przejściowy. Zawsze chciałam coś takiego napisać, mimo iż mi pisanie nie wychodzi. Dziękuję za głosy oddane w ankiecie. :)
Co do ocenialni.. Cóż nie każdy jest idealny, a życie jest brutalne.
Dziękuję Syntii Black, za jej pozytywne komentarze, które sprawiają, że na moją twarz wpływa uśmiech.:)